searching_for_sugar_man

Najciekawsze filmy dokumentalne minionego sezonu prezentowane na najważniejszych festiwalach filmowych i zdobywcy najcenniejszych nagród.


5-rozbitych-kamer5 Rozbitych Kamer, (5 Broken Cameras), reż. Emad Burnat, Guy Davidi, Palestyna, Francja, Izrael, Holandia, 2011, 90 min.

Oskar 2013 – nominacja w kategorii Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny

Sundance 2013 – Nagroda dla najlepszego reżysera filmu dokumentalnego

IDFF Amsterdam 2011 – Nagroda Specjalna Jury i Nagroda Publiczności

Palestyński rolnik za pomocą pięciu kamer dokumentuje różne oblicza walki jego wioski z izraelską opresją. Emad mieszka w Bil’in, na zachód od miasta Ramallah, na Zachodnim Brzegu. Pierwszą kamerą zarejestrował jak izraelskie buldożery w 2005 roku najechały na wioskę i wyrwały oliwne drzewka z ziemi. W tym miejscu, wzdłuż ziemi jego znajomego, powstał wielki mur oddzielający izraelskie miasta od Palestyńczyków. W pierwszych dniach oporu przeciwko izraelskim osadnikom i obecnym wszędzie izraelskim żołnierzom urodził się syn Emada – Gibreel. Emad dokumentował jak chłopiec dojrzewał i stał się świadomym uczestnikiem pokojowych, antyizraelskich protestów, a także jak szybko i silnie rozrastał się mur. Eman zarejestrował również, jak sympatycy z całego świata, również z Izraela, zapewniali pomoc wiosce, ale gdy opór się zwiększał i sytuacja mocno przybierała na sile, zaczynały się aresztowania, a mieszkańców wioski zabijano. Emad nadal kręci swój film, pomimo próśb żony, która boi się negatywnych konsekwencji. „5 rozbitych kamer” to nie tylko fascynujący obraz, dokumentujący unikalne zdarzenia z historii izraelsko-palestyńskiego konfliktu, lecz również bardzo osobista, poruszająca filmowa wypowiedź na temat walki palestyńskiej wioski przeciwko przemocy i opresji.


HellFuck For Forest, reż. Michał Marczak, Polska, Niemcy, 2012, 85 min

Warszawski Festiwal Filmowy 2012 ­- Nagroda główna w konkursie filmów dokumentalnych

MFF Rotterdam 2013

Helsinki Documentary Film Festival 2013

MFF Saloniki 2013

Najbardziej kontrowersyjny film roku. Młody Norweg Danny zawsze miał trudności z otoczeniem. Po raz kolejny próbuje odnaleźć miejsce dla siebie. W Berlinie spotyka grupę Fuck for Forest, która gromadzi pieniądze na  ratowanie przyrody, sprzedając amatorskie porno w Internecie. Wszystkie filmy są własnej produkcji, do której czasami zapraszani są również przechodnie na ulicy. Członkowie grupy głęboko wierzą w to, że wyzwolą świat z seksualnych zahamowań.

Danny czuje się świetnie w nowym otoczeniu,  które łączy hedonizm z aktywizmem. Fuck for Forest zbiera 420 000 euro i jedzie do Amazonii kupić ziemię, aby oddać ją za darmo Indianom.  W Amazonii napotykają jednak nieprzewidziane okoliczności. „Fuck for Forest” Michała Marczaka stał się sensacją 28. Warszawskiego Festiwalu Filmowego, zdobywając główną nagrodę w konkursie filmów dokumentalnych. Film został zaproszony na renomowane festiwale filmowe, między innymi w Rotterdamie, Nowym Jorku (Tribeca) oraz Toronto (Hot Docs).


samsaraSamsara, reż. Ron Fricke, USA, 2011, 93 min

Po 20 latach od nakręcenia kultowej „Baraki” Ron Fricke powraca fenomenalnym obrazem, poetyckim filmem bez słów, zapierającą podróż przez 24 kraje i różne kultury z porywającą muzyką Lisy Gerrard z Dead Can Dance w tle. Film kręcono przez 5 lat, wyłącznie na taśmie 70 mm, co wpłynęło na jego wyjątkową wartość estetyczną. Tytuł filmu oznacza nieustanny przepływ i powtarzający się cykl narodzin, życia, śmierci i odrodzenia.
„Samsara „ zabiera nas w miejsca piękne, bajeczne i dotąd nieznane, nieraz szokujące, pokazując przy tym potęgę natury, wpływ cywilizacji na przyrodę i życie człowieka, diametralnie odmienne życie ludzi w różnych zakątkach świata i skłania do wielu refleksji nad współczesnością i kierunkiem, w którym podąża człowiek XXI wieku.


sila_kobietSiła kobiet (Women are heroes), reż. Jr. Emile Abinal, Francja, 2010, 80 min

Autorem tego niesłychanie plastycznego filmu jest artysta ukrywający się pod inicjałami Jr. – fotograf i jeden z najsłynniejszych obecnie twórców street-artu. Jego najbardziej rozpoznawalny projekt polega na fotografowaniu ludzkich oczu, a następnie powiększaniu fotografii do gigantycznych rozmiarów i umieszczaniu ich w najmniej oczekiwanych miejscach – na opuszczonych budynkach, dachach, ścianach wieżowców, pociągach, stacjach metra. Tym razem JR postanowił oddać hołd bezimiennym bohaterkom dnia codziennego z dzielnic biedoty Globalnego Południa.


searching_for_sugarmanSugarman, reż. Malik Bendjelloul, Szwecja, Wielka Brytania, dokument biograficzny, 2012, 85 min.

Oskar 2013 – Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny

BAFTA 2013 – Najlepszy film dokumentalny

MFF Sundance 2012 – Nagroda Pubiczności; Nagroda Specjalna Jury

Pod koniec lat 60. w jednym z barów w Detroit dwóch uznanych producentów muzycznych usłyszało nieznanego piosenkarza o wielkim talencie. Nagrali z nim album, licząc że z miejsca stanie się gwiazdą. Jednak płyta okazała się fiaskiem: nie chciał jej kupować dosłownie nikt. Piosenkarz wkrótce zniknął bez śladu, jeśli nie liczyć plotki o jego przedziwnym samobójstwie podczas koncertu.

Kilka lat później pirackie kopie jego płyty trafiły do podzielonej apartheidem Południowej Afryki. W ciągu dwóch dekad odniosły tam niewiarygodny sukces, bijąc rekordy sprzedaży Elvisa Presley’a i Rolling Stonesów, choć sam piosenkarz nigdy się o tym nie dowiedział. Dwaj południowoafrykańscy fani postanowili odkryć, co naprawdę stało się z ich idolem i bohaterem. Śledztwo zaprowadziło ich do prawdy bardziej niezwykłej, niż wszystkie mity krążące wokół artysty znanego jako Rodriguez. Ten film to opowieść o jego niezwykłych losach, a także o nadziei, inspiracji i potędze muzyki.


sztuka_znikaniaSztuka znikania, reż. Bartosz Konopka, Piotr Rosołowski, Polska, dokument, 2013, 90 min.

Planet Doc Film Festival 2013 – Film Otwarcia, nominacja w Konkursie Głównym

Sztuka znikania, nowy film twórców nominowanego do Oscara Królika po Berlińsku, jest spojrzeniem na czasy socjalizmu oczami przybysza z zupełnie innej kultury. Jest to nieznana historia haitańskiego kapłana wudu, Amona Frémona, który na zaproszenie Jerzego Grotowskiego w 1980 roku odwiedził Polską Rzeczpospolitą Ludową. Polska była dla Amona dziwnym miejscem. Ludzie zachowywali się inaczej – godzinami stali w kolejkach, jakby chcieli pobyć razem, ale wcale ze sobą nie rozmawiali. Odprawiali dziwne rytuały na wielkich stadionach. Deszcz padał tu głośniej, jak w kraju ogłuchłych ludzi, a zimą z nieba leciała zła, biała woda niegasząca pragnienia. Amon obserwując wydarzenia stanu wojennego przywołuje, podobnie jak Adam Mickiewicz w „Dziadach”, duchy przodków. Odprawia ceremonię vodou, aby uwolnić Polaków od złych mocy. Rozpoczyna się bój, w którym żywi i umarli jednoczą się we wspólnej walce. Duch polskiego romantyzmu łączy się z haitańskim Loa, dokładnie tak, jak 200 lat temu w czasie wielkiej rewolucji na Haiti.

 

 

Sugar man

Siła kobiet

Fuck For Forest

Samsara

Więcej informacji wkrótce…